வீட்டில் ரூ.5 கோடி ரொக்கம் கண்டுபிடிப்பு.. 2008 வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுத் தீர்ப்பு..!

ஏப்ரல் 2016 அன்று, வருமான வரித் துறையினர் கிருஷ்ணசாமி என்பவர் வீட்டில் சோதனை நடத்தி, கணக்கில் வராத ரூ.4,93,84,300 (சுமார் ரூ.5 கோடி) பணத்தைக் கண்டுபிடித்து, அதைக் கைப்பற்றினர். இந்தச் சோதனை, 1961 ஆம் ஆண்டு வருமான வரிச் சட்டத்தின் பிரிவு 132 இன் கீழ் நடத்தப்பட்டது. சோதனைக்குப் பிறகு, பிரிவு 132(4) இன் கீழ் கிருஷ்ணசாமியின் வாக்குமூலம் பெறப்பட்டது. பின்னர், 2017 ஆம் ஆண்டில், வரித் துறை அவருக்கு எதிராக ஏன் வழக்குத் தொடரக்கூடாது என்று கேட்டு ஒரு காரணம் கேட்கும் நோட்டீஸ் வழங்கியது. இந்த வழக்கு, ஒரு தனிநபரின் ரொக்கப் பரிவர்த்தனைகள் மற்றும் வருமான வரிச் சட்டத்தின் நுணுக்கங்கள் குறித்த ஒரு முக்கியமான சட்டப் போராட்டமாக மாறியது.

நீண்ட சட்டப் போராட்டம்: 2017 ஆம் ஆண்டில், இந்த காரணம் கேட்கும் அறிவிப்பை எதிர்த்து கிருஷ்ணசாமி சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தார். ஆனால் அதே ஆண்டு அது தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. பின்னர் அவர் உயர்நீதிமன்றத்தில் இரண்டாவது மேல்முறையீடு செய்தார். இந்த சட்டப் போராட்டம் பல ஆண்டுகளாக நீடித்தது.

இந்த உயர்நீதிமன்றப் போராட்டம் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது, ​​கிருஷ்ணசாமி 2018 ஆம் ஆண்டில் சென்னை வருமான வரி தீர்வு ஆணையரிடம் பிரிவு 245C இன் கீழ் ஒரு விண்ணப்பத்தை தாக்கல் செய்தார். அதில் அவர் தனது கூடுதல் வருமானம் அனைத்தையும் வெளிப்படுத்தினார். இந்த முன்மொழியப்பட்ட வரி ஏய்ப்பு தொடர்பான அபராதங்கள் மற்றும் வழக்குத் தொடரலில் இருந்து விலக்கு கோரப்பட்டது.

2019 ஆம் ஆண்டில், வருமான வரி தீர்வு ஆணையம் அவரது விண்ணப்பத்தை ஓரளவுக்கு அனுமதித்து, அபராதங்களிலிருந்து அவருக்கு விலக்கு அளித்தது. ஆனால், சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் ரத்து மனு நிலுவையில் இருந்ததால் வழக்குத் தொடரப்படுவதிலிருந்து விலக்கு அளிக்கவில்லை. ரூ.61.5 லட்சம் வெளியிடப்படாத வருமானத்தைத் தவிர, ரூ.5 கோடி பணத்தில் பெரும்பாலானவற்றிற்கான ஆதாரத்தை அவரால் நிரூபிக்க முடியும் என்பதால் தீர்வு ஆணையம் அவரது விண்ணப்பத்தை ஓரளவுக்கு அனுமதித்தது.

2020 ஆம் ஆண்டில், சென்னை உயர் நீதிமன்றம் அவரது மனுவை மீண்டும் ஒருமுறை தள்ளுபடி செய்து, 2017-2018 மதிப்பீட்டு ஆண்டிற்கு, பறிமுதல் செய்யப்பட்ட பணத்தின் அளவு அவரது வருவாயில் காட்டப்படவில்லை என்றும், இது முன்மொழியப்பட்ட வரி ஏய்ப்புக்கு சமமாக இருக்கலாம் என்றும் கூறியது.

உச்ச நீதிமன்றத்தில் வெற்றி: 2008 சுற்றறிக்கையின் முக்கியத்துவம்: சென்னை உயர்நீதிமன்றம் அவரது இரண்டாவது மனுவை தள்ளுபடி செய்ததால், கிருஷ்ணசாமி மீது வருமான வரித் துறை வழக்குத் தொடர்ந்தது. இதன் பிறகு, அவர் இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தார்.

ஆகஸ்ட் 28, 2025 அன்று, வருமான வரித் துறையால் தொடங்கப்பட்ட வழக்கு, ஏப்ரல் 24, 2008 தேதியிட்ட வரி சுற்றறிக்கையை மீறுவதாக உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது. வரித் துறையால் வெளியிடப்பட்ட சுற்றறிக்கைகள் அதிகாரிகளைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன என்றும், சட்டப்பூர்வ விதியின் கடுமையைக் குறைக்கக்கூடும் என்றும் அவர்கள் கூறினர். இந்த வழக்கில் கிருஷ்ணசாமிக்கு நிவாரணம் அளித்த உச்ச நீதிமன்றம், வருமான வரித் துறை அவருக்கு ரூ.2 லட்சம் செலவை வழங்க உத்தரவிட்டது.

வருமான வரித் துறையின் சொந்த உத்தரவுகளை வேண்டுமென்றே பின்பற்றாதது ஒரு கடுமையான குறைபாட்டை பிரதிபலிக்கிறது என்றும், நியாயத்தன்மை, நிலைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் கொள்கைகளை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது என்றும் உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது. இந்தத் தீர்ப்பு (2025 INSC 1048, 2024 ஆம் ஆண்டின் சிறப்பு விடுப்பு மனு (SLP) எண் 3618-3620) ஒரு பிணைப்பு முன்னுதாரணத்தை அமைக்கிறது.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் பகுப்பாய்வு மற்றும் தீர்வு: நீதிபதிகள் ஜே.கே. மகேஸ்வரி மற்றும் விஜய் பிஷ்னோய் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு இந்தத் தீர்ப்பை வழங்கியது. அவர்கள், பிரிவு 276C இன் பகுப்பாய்வை முன்வைத்து, இந்த வழக்கில் தீர்வு ஆணையத்தின் கண்டுபிடிப்புகள் உறுதியானவை என்று குறிப்பிட்டனர். கிருஷ்ணசாமி அனைத்து உண்மைகளையும் முழுமையாக வெளிப்படுத்தியதால், வேண்டுமென்றே ஏய்ப்பு செய்ய முயற்சித்ததற்கான ஆதாரம் இல்லை என்பதால், வழக்குத் தொடர்வது செல்லாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் முடிவு செய்தது.

2008 ஆம் ஆண்டு சுற்றறிக்கை, 2009 ஆம் ஆண்டு வழக்கு விசாரணை கையேடு மற்றும் CBDT இன் 2019 ஆம் ஆண்டு தெளிவுபடுத்தல் ஆகியவை வரித் துறையின் அதிகாரிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியது. பிரிவு 276C(1) இன் கீழ் வழக்குத் தொடரப்பட வேண்டிய அளவுகோல்கள், அபராதம் ரூ.50,000க்கு மேல் இருந்தால் மற்றும் ITAT ஆல் உறுதிப்படுத்தப்பட்டால் மட்டுமே என்பதை இந்த சுற்றறிக்கைகள் தெளிவுபடுத்துகின்றன. கிருஷ்ணசாமி வழக்கில், இந்த நிபந்தனைகள் பூர்த்தி செய்யப்படாததால், வருமான வரித் துறையின் வழக்குத் தொடர்வது அவர்களது சொந்த வழிகாட்டுதல்களை மீறுவதாக இருந்தது.

தீர்ப்பின் முக்கியத்துவம்: இந்தத் தீர்ப்பு, வரி செலுத்துவோருக்கு முக்கியமான முன்னுதாரணங்களை அமைக்கிறது

CBDT சுற்றறிக்கைகள் பிணைக்கத்தக்கவை: வரி அதிகாரிகள் அதன் சொந்த வழிகாட்டுதல்களை கண்டிப்பாகப் பின்பற்ற வேண்டும்.

தீர்வு ஆணையத்தின் அதிகாரம்: தீர்வு ஆணையத்தின் கண்டுபிடிப்புகள் உறுதியானவை. முழுமையான வெளிப்பாடு இருக்கும்போது, வேண்டுமென்றே ஏய்ப்பு செய்ததாகக் கண்டறியப்படாவிட்டால், குற்றவியல் வழக்குகளைத் தொடர முடியாது.

நடைமுறை குறைபாடுகள்: வரித்துறை அதன் சொந்த நடைமுறை விதிகளைப் புறக்கணித்தால், அது சட்ட செயல்முறையின் துஷ்பிரயோகமாகக் கருதப்படும்.

இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பு, வருமான வரித் துறையின் பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் நியாயத்தன்மையை வலியுறுத்துவதுடன், வரி செலுத்துவோரின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதில் ஒரு மைல்கல்லாக அமைகிறது.